Het hondje met het gele bandje (+/-1000 woorden over mijn eerste hond)

_MG_9526

Dit is een autobiografisch verhaal dat ik in november voor Nederlands Creatief heb geschreven.

Toen ik klein was, ik denk een jaar of 8, vroeg ik mijn ouders voor 99% voor sinterklaas. Dit klinkt misschien een beetje vreemd, maar we hadden al 1% zekerheid dat we een hond zouden krijgen, dus we hadden nog 99% procent nodig. Want wat wouden wij graag een hondje. Zo’n klein fluffballetje (het mocht ook een grote fluffbal zijn…) wie wil dat nou niet?

Mijn moeder.

Mijn moeder wilde geen hond. Toen der tijd vond ik mijn moeder gigantisch onredelijk. Zij zou er helemaal geen werk aan hebben! Wij zouden hem wel uitlaten en voeren en wat ook niet meer. Nu snap ik haar redenatie wel. Leuk dat wij zeiden dat we alles wel wilden doen, maar wie zou de eerste en laatste shift doen? Wie zou die hond zindelijk maken? Wie zou er naar puppycursus moeten? Juist, dat zou mijn moeder zijn. Bovendien was mijn zus hartstikke allergisch, dus het was überhaupt niet mogelijk geweest.

Meerdere malen hebben wij als kinderen (de oudste 3 dan, mijn broertje was toen echt te jong) achter de computer gezeten, stiekem kijken op de site van het dierenasiel. Meerdere malen hadden wij dan ook “de perfecte hond” gevonden. Maar ook meerdere malen hebben wij nee te horen gekregen van onze ouders.

In 2016 begon er weer een zoektocht naar een hond, maar deze keer was ik niet de enigste die zocht. Mijn moeder hielp deze keer mee. Het idee van zo’n klein hondje dat achter je aan dribbelt klonk toch wel zo leuk dat ze er nu wel serieus naar wou kijken. En met resultaat: na al die jaren bidden en smeken, kregen wij nu ook een hond.

Op 25 april 2017 om 17.30 uur was het dan eindelijk zover: we mochten het hondje met het gele bandje op komen halen. Het hondje met het gele bandje had vanaf toen ook een naam; ze luistert (of misschien soms niet) naar de naam Happy. De terugrit vanaf Waskemeer naar Zwolle deed ik met een hondje op schoot. Ze was zo lief en klein, en ze heeft gelukkig geen enkele keer op me geplast (een rit van een uur, dat is heel knap voor een puppy).

Toen we thuis kwamen was ik mijn gelukzalige gevoel heel snel weer kwijt. Het was een puinhoop thuis, iedereen wilde Happy aaien (dat mocht niet, ze moest eerst even wennen aan de nieuwe omgeving) en tot overmaat van ramp besloot ze ook direct in huis te poepen (2x). Ik zat uitgeteld op de bank, en raadt eens wie er naar me toe kwam? Happy. Maar niet om te knuffelen of wat dan ook, nee, ze begon direct naar me te blaffen. Dat was de druppel. Wat had ik nou weer verkeerd gedaan? Ik had haar de hele weg liefdevol vastgehouden en geen een keer geklaagd over dat ze op mijn vinger beet. Maar toch besloot ze dat ze naar mij moest gaan blaffen. Ik ben jankend naar boven gegaan, dit is niet wat ik me er bij voorstelde!

Na een half uur komt mijn zus boven, dus ik doe mijn oordopjes uit. Ik hoor direct waarom ze naar boven toe komt. Beneden zit een 8 week oude pup de piepen alsof haar leven er vanaf hangt. Nu moet je weten dat ik aan de voorkant van het huis was, 1 verdieping hoger dan de hond, en de hond zat ook nog in de aanbouw. Normaal gesproken hoor ik vrijwel niks van wat er daar gebeurt. Nu wel, dus misschien kan je je er een voorstelling bij maken hoe hard dit was.

Mijn zus vertelde dat Happy in de bench zat, maar dit absoluut niet leuk vond. Wat gek zeg! Ik ben boos (zeg maar gerust woest) naar beneden gestormd. Wat denken jullie wel niet!? Dat beest is toch nog niet gewend aan de bench, dan kan je haar er niet zomaar in zetten! Happy werd er stil van, waarschijnlijk schrok zij zich dood. De rest van de avond het ik op de schommelstoel gezeten met een hondje op mijn schoot.

Inmiddels ben ik er dus wel achter dat er veel zorg is voor zo’n hond, veel meer dan dat je denkt. Zeker bij een Labradoodle, want daar zit nog weer heel veel vacht(of eigenlijk haar, ze hebben geen vacht)verzorging bij. Nu hebben wij daar zelf inmiddels geen last meer van, we scheren haar namelijk kort. Beter gezegd, ik scheer haar. Terwijl ik dit schrijf zitten de haartjes nog op mijn laptop, ik heb haar net geschoren, maar dat haar komt echt overal (en het kriebelt echt gigantisch).

Maar dat beestje heeft me, behalve een hele boel werk en zorgen, ook een heleboel andere, positieve dingen gebracht. Eind 2016 was ik gigantisch depressief en had ik een burn-out. In januari 2017 moest ik stoppen met school en kwam ik nog amper van mijn kamer af. Nu wil ik niet zeggen dat ik door Happy nu dus volledig “genezen” ben, maar het gaat een stuk beter dan dat het eerst ging. Als je een hond hebt, moet je wel naar buiten en ze is altijd zo blij om je weer te zien, ook al ben je maar 5 minuten weg geweest. Ze heeft een heel schattig staartje waar ze hard mee zwiept als ze blij is. En voor een spelletje of kusjes kan je dit blije hondje altijd wakker maken. Toen we Happy kregen, had ik voor het eerst sinds maanden (voor mijn gevoel) weer een reden om te leven.

Ook volgen we nu onze 3e cursus bij onze hondenschool. Puppycursus, ja, zo noemen we het nog steeds, ondanks dat het nu combicursus heet, is toch wel een van de dingen waar ik elke week naar uit kijk.

Happy, het hondje met het gele bandje, volgens de fokker het liefste hondje uit het nest, de idiootste stuiterbal die ik ken, en mijn liefste, vierpotige vriendinnetje,  doet haar naam dus eer aan. En ondanks dat ik haar soms wel kan schieten, is er toch niks leukers dan een fluffbal die volledig door het lint gaat van blijdschap als je weer thuis komt.

Advertenties

Zelfportret

_mg_6835

Tijdens het maken van deze foto moest ik niezen, densondanks vind ik het een leuke foto.

Ik maak vaak foto’s van andere mensen. Mensen fotograferen is iets waar ik, ook al zeg ik het zelf, vrij goed in ben en ik doe dit ook graag. Door de jaren heen heb ik dus ook heel veel foto’s van andere mensen verzameld, maar heb er eigenlijk heel weinig van mezelf. Natuurlijk heb ik wel selfies gemaakt, maar dit telt niet als een echte foto van jezelf. Op het moment dat je jezelf kan zien terwijl de foto wordt gemaakt, vind ik dat het niet telt als een foto van jou.

Lees verder

Brief aan mijn tinnitus 

Voor mijn tinnitus

Beste tinnitus,

Kan ik eigenlijk wel ‘beste’ zeggen? Of is slechte, irritante, vervelende tinnitus beter verwoord? Ik kan je vertellen dat je een ongewenste gast bent. Ik denk ook niet dat er iemand bestaat waarbij je zelf welkom bent. Misschien bij iemand die er onderzoek naar doet, zodat hij zelf ook weet hoe het is. ‘

Jij bent iets wat je zelfs je ergste vijand niet toewenst. Ook al haat je deze persoon zo, ik wens ze jou niet toe. Misschien tijdelijk, zodat ze weten door wat voor hel ik ga. Als ik ze jou toe zou wensen, dan zou het overeen komen met iemand ontzettend martelen. En volgens mij wordt je daar in NL voor bestraft. Lees verder

How the hell did I get here? (Mijn doel voor het nieuwe jaar)

bron

Herken je dat gevoel? Dat je jezelf afvraagt, hoe je nou in vredesnaam hier terecht bent te komen? Het is inmiddels bijna 2017 en ik heb het gevoel alsof 2010 een jaar geleden was.

Hoe ben ik hier gekomen? Wat heb ik in vredesnaam uitgespookt om nu ineens in Utrecht op het MBO te zitten? De vorige keer dat ik nadacht overik wou worden, was het plan om na het vwo geneeskunde te gaan studeren. De vorige keer dat ik überhaupt stilstond bij wat ik was en wie ik wilde worden, was ik nog maar een kruimel van 12 jaar oud. Zo’n lekker naïef kind, dat denkt dat ze als dokter alle babytjes in Afrika kan gaan redden. Dat denkt dat zij wel de persoon is die haar huiswerk zou maken en zeker dat zij zich vanwege een talent zou onderscheiden van de rest. Lees verder