How the hell did I get here? (Mijn doel voor het nieuwe jaar)

bron

Herken je dat gevoel? Dat je jezelf afvraagt, hoe je nou in vredesnaam hier terecht bent te komen? Het is inmiddels bijna 2017 en ik heb het gevoel alsof 2010 een jaar geleden was.

Hoe ben ik hier gekomen? Wat heb ik in vredesnaam uitgespookt om nu ineens in Utrecht op het MBO te zitten? De vorige keer dat ik nadacht overik wou worden, was het plan om na het vwo geneeskunde te gaan studeren. De vorige keer dat ik überhaupt stilstond bij wat ik was en wie ik wilde worden, was ik nog maar een kruimel van 12 jaar oud. Zo’n lekker naïef kind, dat denkt dat ze als dokter alle babytjes in Afrika kan gaan redden. Dat denkt dat zij wel de persoon is die haar huiswerk zou maken en zeker dat zij zich vanwege een talent zou onderscheiden van de rest.

Op de middelbare school lukte dat ‘onderscheiden van de rest’ nog wel een beetje. Ik heb een redelijk talent voor schrijven, ook al zeg ik het zelf. Ook zijn zingen en fotograferen hobby’s van me. En ondanks de nederlandsknobbel (talenknobbel durf ik het niet te noemen, kijk maar eens naar mijn cijfers voor Duits en Frans…) kan ik ook behoorlijk goed rekenen, dus qua talenten en capaciteiten heb ik niets te klagen. Toch?

Nee. Want sinds dat ik van de middelbare school af ben, heb ik het gevoel dat ik alleen maar tekortschiet. Ik kan redelijk zingen, maar ik ken mensen die nog véél beter kunnen zingen. Nu ik op een journalistieke opleiding zit, word ik omringd door mensen die wel talent hebben voor schrijven. En op een of andere stomme manier heeft ook blijkbaar de helft van mijn klas wel talent voor fotografie. Waarmee moet ik me nu dan nog onderscheiden? Met mijn rekentalent? Heel leuk dat ik dat heb, maar ik doe er letterlijk niets meer mee.

Nu zit ik hier, als 16 jarige op het MBO, een opleiding te doen waar ik me helemaal niet fijn bij voel, ik voldoe absoluut niet aan mijn eigen verwachtingen en ben ten slotte momenteel ook nog eens best wel depressief. Ik heb het gevoel alsof ik het heb meegemaakt en er zelf geen grip op had. Ik was een soort van toeschouwer in mijn eigen leven, maar dan wel een toeschouwer die het eigenlijk niet zo interessant vind en totaal niet oplet.

Dus, How the hell did I get here?  En nog een veel betere  vraag: How the hell do I get out? Is het een kwestie van een andere opleiding  zoeken? Zou dat het allemaal oplossen? Of zijn het mijn eigen verwachtingen die ik moet veranderen, want ik weet ook wel dat deze voor mij momenteel niet zo realistisch zijn. Is er eigenlijk wel een uitweg?

Ik weet het niet. Ik weet eigenlijk ook niet of een uitweg wel een oplossing is. Het belangrijkste is dat ik er nu een beetje achter kom wie ik ben en wat ik wil. Hoe ik hier gekomen ben is toch niet meer zo belangrijk, want ik ben er inmiddels toch al. En hoe ik hier weer wegkom zou ik niet weten, dus voor 2017 is een van mijn doelen:

Vindt uit wie je bent en wat je wil. Als dit is wat je wil met je leven, just keep going. Maar als je iets anders wil, ga dan alsjeblieft op zoek naar die uitweg, en ga iets doen waarbij jij je wel lekker voelt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s